|
|
| Taśma magnetyczna, dysk magnetyczny |
|
Dźwięk możemy zapisywać m.in. ma taśmach magnetycznych umieszczonych
w kasetach magnetofonowych. Metodę zapisu dźwięku w postaci magnetycznej opracował 1900 roku
duński inżynier Valdemar Poulssen, zastosował on jako nośnik informacji stalowy drut.
Zarówno do odczytu jak i zapisu informacji zgromadzonych na taśmie
magnetycznej służy urządzenie zwane magnetofonem.
w 1928 Fritz Pfleumer zgłosił patent na taśmę do zapisu magnetycznego na podłożu celuloidowym.
Taśma okazała się świetna jako nośnik pamięci zewnętrznej komputerów - była lekka,
wytrzymała i pozwalała na dużą prędkość zapisu.
Taśma wykonana jest z nylonu. Na jej powierzchni znajduje się cienka
warstwa materiału mającego właściwości magnetyczne, np. tleneku żelaza. Przy zapisie w magnetofonie
dźwięk zamieniany jest na prąd elektryczny. Prąd ten płynąc przez głowicę
zapisującą, wytwarza zmienne pole magnetyczne i powoduje namagnesowanie pewnych fragmentów
przesuwającej się taśmy.
Skasowanie informacji już istniejących na taśmie jest możliwe poprzez
głowicę kasującą. Wytwarza ona zmienne pole magnetyczne o stałej częstotliwości.
W głowicy odczytującej znajduje się cewka indukcyjna. w cewce tej,
podczas przesuwania taśmy zawierającej informacje, indukuje się zmienne napięcie. Sygnał
taki jest odpowiednikiem dźwięku zapisanego na taśmie.
|
|
|
 |
|
| Zapis, odczyt i kasowanie informacji na taśmie magnetycznej |
|
|
1932 - Austriacki inżynier G. Tauschek skonstruował pierwowzór
dzisiejszych dysków magnetycznych. Pierwotnie pamięć taka służyła do zapisu szybkich sygnałów
analogowych. Nośnik magnetyczny był naniesiony na zewnętrzną powierzchnię wirującego walca.
Nieruchome głowice zapisujące i odczytujące były zamocowane do obudowy. Taka konstrukcja,
w której jednej ścieżce zapisu odpowiadała jedna głowica, obowiązywała także w póżniejszych
pamięciach dyskowych - do czasu kiedy przestała wystarczać.
Dysk twardy to podstawowe urządzenie komputera. Służy do przechowywania dużej ilości danych.
|
|
|
 |
|
| Budowa dysku twardego |
|
|
Aby dokonać zapisu danych na powierzchni magnetycznej należy w ściśle
określony sposób namagnesować pewne obszary dysku. w zapisie magnetycznym zmiana namagnesowania
stanowi jednostkę informacji. Zapisana w ten sposób informacja może być "zobaczona" przez
głowicę odczytującą. Rozmieszczanie danych na dysku magnetycznym odbywa się za pomocą
specjalnego kodowania, które określa miejsca na dysku, gdzie znajdują się dane. Używa się
adresowania, czyli określenie cylindra, strony oraz sektora. Sposób takiego adresowania jest
uniwersalny i daje możliwość operowania na danych.
W analogiczny sposób można informacje zapisać na dyskietce
magnetycznej. Dyskietka jest to krążek wykonany z giętkiego tworzywa sztucznego pokryty
warstwą materiału magnetycznego np. tlenkiem żelaza lub tlenkiem chromu. Krążek znajduje
się w obudowie, w celu zabezpieczenia go przed urazami mechanicznymi.
|
|
|
